Stopa zwrotu

Stopa zwrotu
godnie z wcześniej obowiązującą ustawą, na początku lipca 2001 roku Urząd Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi (poprzednik Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych) po raz pierwszy ustalił dwuletnią średnią ważoną stopę zwrotu. Obejmowała ona okres od 30 czerwca 1999 roku do 29 czerwca 2001 roku i została obliczona dla 15 otwartych funduszy emerytalnych, które prowadziły w tym czasie działalność. Do 30 marca 2004 roku UNFE, a następnie KNUiFE ustalało i publikowało średnią stopę zwrotu regularnie - zawsze na koniec kwartału (czyli koniec marca, czerwca, września i grudnia).

Od 1 kwietnia 2004 roku stopa zwrotu jest publikowana dwa razy do roku na koniec marca i września. Wartość ta wyliczana jest na podstawie przekazanych do KNUiFE stóp zwrotu poszczególnych funduszy, które prezentują procentową zmianę wartości jednostki rozrachunkowej w ciągu ostatnich 36 miesięcy ich działalności.

Czemu służy stopa zwrotu
Każdy z funduszy emerytalnych może stosować (w ramach ograniczeń ustawowych) własną politykę inwestycyjną. O tym, która z nich jest skuteczniejsza (czyli przynosi wyższe zyski), można przekonać się, analizując stopy zwrotu. Im wyższa stopa zwrotu, tym więcej zyskali członkowie funduszu.
W celu ochrony interesów klientów funduszy, które nie najlepiej radzą sobie na rynku kapitałowym, KNUiFE raz na koniec każdego kwartału wylicza minimalną stopę zwrotu. Następnie sprawdza, które z funduszy uzyskały stopę zwrotu poniżej tak określonego minimum. W funduszu, w którym stopa zwrotu znalazła się poniżej minimalnej, powszechne towarzystwo zarządzające tym funduszem musi dopłacić na rachunek członków funduszu z własnych środków określoną kwotę, która pozwala osiągnąć wyznaczone minimum.

Warto wiedzieć!
Średnia ważona stopa zwrotu - średnia ważona wartość stóp zwrotu uzyskanych przez wszystkie OFE działające na rynku w danym okresie - jest to suma iloczynów stóp zwrotu każdego z otwartych funduszy emerytalnych i odpowiadającego mu wskaźnika przeciętnego udziału w rynku ustalonego według aktywów netto.

Zmiany ustawy, które weszły w bieżącym roku, określiły, że średnia ważona stopa zwrotu jest ustalana wg stanu z 31 marca i 30 września i obejmuje okres trzech lat wstecz. Ograniczony został również wpływ dużych funduszy na średnią poprzez określenie limitu 15 proc. Jeżeli udział w rynku danego funduszu jest wyższy niż 15 proc., jego udział w średniej ważonej zostaje obniżony do 15 proc., a pozostała część zostaje rozdzielona proporcjonalnie wśród pozostałych OFE.

Średnia ta informuje o średnich wynikach działalności inwestycyjnej wszystkich OFE za dany okres, stanowiąc podstawę do porównywania wyników funduszu z wynikami całego rynku w danym okresie.

Minimalna stopa zwrotu - oficjalna wartość ogłaszana przez KNUiFE po obliczeniu średniej ważonej stopy zwrotu dla wszystkich działających w danym okresie otwartych funduszy emerytalnych. Jest to wartość mniejsza z:

• 50 proc. średniej ważonej stopy zwrotu
• średnia ważona stopa zwrotu pomniejszona o 4 proc.

Jeżeli któryś z funduszy nie osiągnie minimalnej stopy zwrotu w danym okresie obliczeniowym, zobowiązany jest do dokonania dopłaty ze środków własnych w wysokości pokrywającej różnicę między osiągniętą a minimalną stopą zwrotu.

Przykład. Średnia ważona stopa zwrotu za dany okres wyniosła 10 proc.

• pięćdziesiąt procent ze średniej to 5 proc.
• średnia minus 4 proc. to 6 proc.

Minimalna stopa zwrotu w tym przypadku to mniejsza z obliczonych wartości, czyli 5 proc. Jeśli fundusz osiągnął stopę zwrotu za ten okres niższą niż 5 proc., musi dokonać dopłaty, która powiększa wartość zarządzanych aktywów OFE i pozwoli na osiągnięcie stopy zwrotu wysokości 5 proc.